Our Father St. Augustine has this to say: “Let our searching be such that we can be sure of finding, and let our finding be such that we may go on searching.” (The Trinity, 9.1.1).
When a person discovers something true, that discovery inspires an even greater desire to learn more rather than to stop searching. Faith and knowledge are never exhausted; they continually invite us to grow together in an endless, lifelong journey with God.
One of the ways I keep myself engaged in this continuing search for a deeper understanding of the Gospel is through writing The Dictate of the Heart. For me, every reflection is like discovering a priceless treasure hidden in God’s Word.
The first reading from the First Book of Kings reveals the humility of King Solomon when God asks him what He would like to receive. Solomon responds with profound humility. Rather than asking for riches, power, or a long life, he asks for a discerning heart and wisdom. Because of this humble request, God abundantly blesses him with the very gift he seeks.
The second reading from the Letter of St. Paul to the Romans gives us a clear reminder that responding to God’s call with love brings the assurance of His providence. God works for the good of those who love Him, calling them according to His purpose, justifying them in Christ, and ultimately sharing with them His glory.
The Gospel according to St. Matthew presents, for the third consecutive Sunday, Jesus’ teaching on the Kingdom of Heaven through three short parables: the hidden treasure, the pearl of great price, and the fishing net. Through these images, Jesus reveals that the Kingdom of God is the fulfillment of God’s saving plan—the new law that fulfills the old.
Here are some points for reflection.
First, Jesus compares the Kingdom of Heaven to a buried treasure and to a pearl of great price. These images reveal the very heart of His teaching: once we truly encounter God, we are invited to reorder our priorities. The Kingdom becomes the greatest treasure of our lives, making every sacrifice worthwhile. Discovering God is worth surrendering everything that merely satisfies us temporarily, because nothing compares with the lasting joy of belonging to Him.
Second, in the Gospel, both the man who discovers the treasure and the merchant searching for fine pearls do exactly the same thing: they sell everything they have in order to possess what they value most.
This is what we call radical detachment. It is not about giving things up simply for the sake of suffering. Rather, it is about recognizing what has the highest value. Once we truly encounter God’s presence and experience His grace, earthly ambitions, power, prestige, control, and even our anxieties lose their hold over us. They no longer occupy the center of our hearts because we have found something infinitely greater.
Third, the parable of the dragnet repeats the message of the parable of the weeds among the wheat, emphasizing the final separation between good and evil.
Jesus compares the Kingdom to a dragnet that gathers fish of every kind. Only when the net is brought ashore are the good fish separated from the bad. This points to the final judgment at the end of time, when the righteous will be separated from the wicked. It reminds us of the eschatological reality that awaits every human person. God’s mercy is always available today, but His justice will also prevail in the fullness of time.
Fourth, Jesus says: “Every scribe who has been instructed in the Kingdom of Heaven is like the head of a household who brings from his storeroom both the new and the old.”
As I mentioned at the beginning, Jesus’ teaching about the Kingdom points toward the new law, yet this new law does not abolish the old; rather, it fulfills it.
St. Matthew teaches us that the old and the new are not enemies. The truths of the Old Testament find their fulfillment in Christ and in the Gospel. The faithful disciple treasures both: the enduring wisdom of God’s revelation throughout salvation history and the new life brought by Jesus.
Perhaps, aside from the wisdom we hear today, this also speaks to those who struggle to let go of what is old. Many of us carry old prejudices, unhealthy attachments, painful memories, rigid mindsets, and habits that no longer lead us to God. True wisdom is not merely acquiring new ideas; it is also having the courage to release whatever prevents us from embracing the new life that Christ offers.
If you know Jesus and truly understand what He is about, then you also know that He did not come to make us materially rich. That was never His mission. Otherwise, He would simply have made everyone prosperous, and we would probably end up fighting one another over wealth and possessions.
Jesus came for one purpose: to lead us to the greatest treasure we can ever possess—the treasure hidden in our hearts, where God Himself desires to dwell.
Whatever path we choose in life, whether in business, ministry, family life, or any profession, we must never forget where our true treasure lies. Jesus reminds us, “Where your treasure is, there also will your heart be.”
So, if you truly want to know the condition of your heart, ask yourself one simple question: Where is my treasure?
May God bless you.
Fr. Arlon, OSA
Trnaslation in Cebuano Language:
Ang atong Amahan nga si San Agustin nagaingon:
“Mangita kita sa paagi nga makasiguro kita nga makakaplag; ug sa dihang makakaplag na kita, padayon gihapon kita sa pagpangita.” (De Trinitate, 9.1.1).
Kung ang usa ka tawo makadiskobre sa kamatuoran, dili kana maoy katapusan sa iyang pagpangita. Hinunoa, kini mopukaw kaniya sa mas lawom nga tinguha sa pag-ila pa sa Dios. Ang pagtuo ug ang kahibalo dili gayod mahurot; padayon silang nagdapit kanato sa pagtubo diha sa walay katapusang panaw uban sa Dios.
Usa sa akong mga paagi sa pagpadayon niining pagpangita alang sa mas lawom nga pagsabot sa Ebanghelyo mao ang pagsulat sa The Dictate of the Heart. Alang kanako, ang matag pagpamalandong sama sa pagkaplag sa usa ka bililhong bahandi nga gitago sulod sa Pulong sa Dios.
Ang unang pagbasa gikan sa Unang Basahon sa mga Hari nagpadayag sa dakong pagkamapaubsanon ni Haring Solomon. Sa dihang gipangutana siya sa Dios kon unsa ang iyang gusto nga madawat, wala siya mangayo og bahandi, gahum, o taas nga kinabuhi. Hinunoa, nangayo siya og masinabtanon nga kasingkasing ug kaalam aron makadumala sa katawhan sumala sa kabubut-on sa Dios. Tungod niining mapaubsanon nga hangyo, gipanalanginan siya sa Dios dili lamang sa kaalam, kondili usab sa daghang grasya nga wala gani niya pangayoa.
Ang ikaduhang pagbasa gikan sa Sulat ni San Pablo ngadto sa mga taga-Roma nagpahinumdom kanato nga ang pagtubag sa tawag sa Dios uban sa gugma naghatag kanato og kasigurohan sa Iyang pag-atiman. Ang Dios nagabuhat sa tanang butang alang sa kaayohan niadtong nahigugma Kaniya. Gitawag Niya sila sumala sa Iyang katuyoan, gipakamatarong pinaagi kang Kristo, ug sa katapusan ipaambit Niya kanila ang Iyang himaya.
Ang Ebanghelyo sumala kang San Mateo, sa ikatulong sunod nga Domingo, nagpadayon sa pagtulon-an ni Jesus mahitungod sa Gingharian sa Langit pinaagi sa tulo ka mugbong sambingay: ang gitagong bahandi, ang mahalong perlas, ug ang pukot sa pagpangisda. Pinaagi niini nga mga sambingay, gipadayag ni Jesus nga ang Gingharian sa Dios mao ang katumanan sa plano sa Dios alang sa kaluwasan sa katawhan—ang bag-ong balaod nga nagtuman ug naghingpit sa daang balaod.
Ania ang pipila ka mga punto alang sa atong pagpamalandong.
Una, gitandi ni Jesus ang Gingharian sa Langit sa usa ka gitagong bahandi ug sa usa ka mahal kaayong perlas. Kini nga mga hulagway nagpadayag sa kasingkasing sa Iyang pagtulon-an. Sa dihang tinuod natong mahimamat ang Dios, gidapit kita sa pag-usab sa atong mga prayoridad. Ang Gingharian mahimong labing bililhon nga bahandi sa atong kinabuhi, nga naghimo sa tanang sakripisyo nga takus buhaton. Ang pagkaplag sa Dios takus isalikway ang tanang butang nga temporaryo lamang makahatag og kalipay, kay walay bisan unsa nga ikatandi sa malungtarong kalipay nga atong maangkon pinaagi sa pagpakig-uban Kaniya.
Ikaduha, sa Ebanghelyo, ang tawo nga nakakaplag sa bahandi ug ang negosyante nga nangita og mahalong mga perlas pareho ra ang ilang gibuhat: ilang gibaligya ang tanan nilang kabtangan aron maangkon ang labing bililhon alang kanila.
Mao kini ang atong gitawag nga radikal nga pagkahimulag sa mga butang sa kalibutan. Dili kini nagpasabot nga isalikway nato ang mga butang aron lamang mag-antus. Hinunoa, kini nagpasabot sa pag-ila kung unsa ang adunay labing taas nga bili. Sa dihang tinuod natong masinati ang presensya sa Dios ug ang Iyang grasya, ang kalibutanong ambisyon, gahum, dungog, tinguha sa pagpugong sa uban, ug bisan pa ang atong mga kabalaka, mawad-an sa ilang gahum ibabaw kanato. Dili na sila mahimong sentro sa atong kasingkasing, tungod kay nakakaplag na kita sa usa ka bahandi nga labaw pa sa tanan.
Ikatulo, ang sambingay bahin sa pukot nagpadayon sa mensahe sa sambingay bahin sa sagbot taliwala sa trigo. Ang duha naghatag og gibug-aton sa katapusang pagbulag sa maayo ug sa dautan.
Gitandi ni Jesus ang Gingharian sa usa ka pukot nga nakadakop og nagkalainlaing matang sa isda. Sa dihang gidala na kini sa baybayon, didto lamang gibulag ang maayong isda gikan sa dili maayo. Kini nagpunting sa katapusang paghukom sa katapusan sa panahon, diin ang mga matarong pagabulagon gikan sa mga dautan. Nagpahinumdom kini kanato nga ang matag tawo adunay atubanganon nga katapusang paghukom. Ang kalooy sa Dios anaa kanunay nga bukas alang kanato karon, apan sa tukmang panahon ang Iyang hustisya usab matuman.
Ikaupat, miingon si Jesus:
“Ang matag eskriba nga natudloan mahitungod sa Gingharian sa Langit sama sa usa ka agalong balay nga nagpagawas gikan sa iyang tipiganan sa mga daan ug sa mga bag-ong bahandi.”
Sama sa akong gihisgutan sa sinugdanan, ang pagtulon-an ni Jesus bahin sa Gingharian nagtudlo ngadto sa bag-ong balaod. Apan kini nga bag-ong balaod wala magwagtang sa daang balaod; hinunoa, kini mao ang katumanan ug paghingpit niini.
Gitudloan kita ni San Mateo nga ang daan ug ang bag-o dili magkaaway. Ang mga kamatuoran sa Daang Tugon nakakaplag sa ilang hingpit nga katumanan diha kang Kristo ug sa Ebanghelyo. Ang matinumanong tinun-an nagabili sa duha: ang walay katapusang kaalam sa pagpadayag sa Dios sulod sa kasaysayan sa kaluwasan ug ang bag-ong kinabuhi nga gidala ni Jesus.
Tingali, gawas sa kaalam nga atong nadungog karong adlawa, kini usab usa ka mensahe alang niadtong naglisod sa pagbiya sa mga daang butang. Daghan kanato ang nagdala gihapon og daang pagpihig, dili himsog nga pagkapit sa mga butang, masakit nga mga handumanan, hugot nga panghunahuna, ug mga batasan nga dili na makapaduol kanato sa Dios. Ang tinuod nga kaalam dili lamang ang pag-angkon og bag-ong mga ideya; kini usab ang pagbaton sa kaisog sa pagbiya sa bisan unsang butang nga makababag kanato sa pagdawat sa bag-ong kinabuhi nga gitanyag ni Kristo.
Kon nailhan na nato si Jesus ug nasabtan gayod nato ang Iyang misyon, masabtan usab nato nga wala Siya mianhi aron himoon kitang dato sa materyal nga mga butang. Dili kana mao ang Iyang katuyoan. Kay kon mao pa, mahimo unta Niyang adunahan ang tanan, ug tingali mag-away-away lamang kita tungod sa bahandi ug mga kabtangan.
Mianhi si Jesus alang sa usa lamang ka katuyoan: ang pagdala kanato ngadto sa labing bililhon nga bahandi nga atong maangkon—ang bahandi nga gitago sulod sa atong kasingkasing, diin ang Dios mismo nagatinguha sa pagpuyo.
Busa, bisan unsa pa ang atong pilion nga dalan sa kinabuhi—sa negosyo, ministeryo, kinabuhi sa pamilya, o bisan unsang propesyon—ayaw gayod nato kalimti kon diin nahimutang ang atong tinuod nga bahandi. Gipahinumdoman kita ni Jesus:
“Kay hain ang imong bahandi, atua usab ang imong kasingkasing.”
Busa, kon gusto gayod nimo mahibaloan ang tinuod nga kahimtang sa imong kasingkasing, pangutan-a ang imong kaugalingon niining yano apan lawom nga pangutana:
Asa man ang akong bahandi?
Panalanginan kamo sa Dios.
P. Arlon, OSA




