Today we celebrate the Fourth Sunday of Advent, Year A. After being away from home for nearly thirty years, this is the very first time I have experienced Misa de Gallo. For nine consecutive days, I wake up at 2:30 in the morning to celebrate back-to-back Masses in different chapels around St. Narcissus Parish in Consolación, Cebu—from December 16 until December 24.
For the past three days alone, an estimated three to four hundred faithful have gathered in small village chapels. I have witnessed their deep faith and devotion as they prepare their hearts for the coming of Christmas. Their sacrifices—the early rising, the long walks, the simple yet fervent prayers—speak louder than words. This is faith lived, not merely professed.
Recent surveys show that the Catholic population in the Philippines continues to grow. With approximately 93 million Catholics, the country comprises about 75% of the Catholic population in Southeast Asia. This growth reflects not only strong religious traditions but also active participation in Church life—through Misa de Gallo or Simbang Gabi, parish programs, and community outreach. These practices continue to revitalize the faith of the people and affirm the Church’s strong influence in both religious and community life.
In today’s first reading from the Book of Isaiah, we hear the prophecy of a sign that the Lord Himself will give: “The virgin shall conceive and bear a son, and shall name him Emmanuel”—which means, God is with us.
The second reading, taken from the Letter of St. Paul to the Romans, introduces Paul as a servant of Christ Jesus. In humility and conviction, he embraces his identity and mission as he greets the Christian community in Rome.
In the Gospel according to Matthew, we are invited to reflect deeply on the mystery of the Incarnation. “Now this is how the birth of Jesus Christ came about” (Mt 1:18). Matthew presents the story from Joseph’s perspective—a man of faith, silence, and obedience. An angel appears to Joseph in a dream, instructing him to take Mary as his wife and revealing that the child she carries will be called Emmanuel.
What significant lessons can we draw as we prepare for the coming of the Messiah? Let us reflect on how Joseph and Mary faced their seemingly impossible roles in salvation history. Despite fear, uncertainty, and risk, they responded with holiness and unwavering trust in God.
First, Joseph and Mary were betrothed. In first-century Jewish culture, betrothal was not merely engagement—it was the first stage of marriage. To break this bond was considered adultery. When Mary was found to be with child, Joseph had the legal right under Mosaic Law to expose her publicly. Yet he chose mercy. He planned to dismiss her quietly, protecting her dignity and life. It was through God’s intervention that Joseph came to understand the divine mystery unfolding before him.
Second, the angel’s message reveals the identity and mission of the child. Conceived by the Holy Spirit, the child is to be named Jesus, which means “Yahweh saves.” He is the fulfillment of Isaiah’s prophecy—the promised Emmanuel, God dwelling among His people.
Third, Joseph obeys without hesitation. He takes Mary as his wife and accepts the child as his own. In doing so, Joseph becomes a model of faithful discipleship. Both Joseph and Mary cooperate fully with God’s plan, showing us what it truly means to trust, surrender, and serve.
Fourth, the first Christmas was not perfect or comfortable. It was marked by uncertainty, sacrifice, and struggle. Joseph chose mercy over rigid law. Jesus was born into humility, not privilege. This reminds us that God does not enter the world in power or wealth but in vulnerability and love. He is found among the poor, the ordinary, and the unexpected.
At the heart of today’s Gospel is this truth: God created us to share in His divine life and love. The birth of Jesus is the ultimate expression of that love—a God who chooses to be close, to dwell with His people.
This Advent season, our preparation for Christmas should not be limited to gifts, decorations, or traditions. It is about God’s relentless pursuit of His people, His desire to reconcile with us, and His longing to adopt each one of us as His own beloved children.
This Fourth Sunday of Advent invites us to quiet our hearts. It reminds us that Jesus is near. We wait with hope and joy, confident that God is coming to be with us—Emmanuel.
May God bless us all.
Fr. Arlon, OSA
El dictado del corazón
Cuarto Domingo de Adviento, Ciclo A
- Isaías 7, 10–14
- Salmo 24, 1–2. 3–4. 5–6
- Romanos 1, 1–7
- Mateo 1, 18–24
Hoy celebramos el Cuarto Domingo de Adviento, Ciclo A. Después de haber estado lejos de casa por casi treinta años, esta es la primera vez que experimento la Misa de Gallo. Durante nueve días consecutivos, me despierto a las 2:30 de la mañana para celebrar Misas seguidas en diferentes capillas alrededor de la Parroquia de San Narciso en Consolación, Cebú, del 16 al 24 de diciembre.
Tan solo en los últimos tres días, se han reunido entre trescientas y cuatrocientas personas fieles en pequeñas capillas de las comunidades. He sido testigo de su profunda fe y devoción mientras preparan sus corazones para la venida de la Navidad. Sus sacrificios, levantarse tan temprano, las largas caminatas, las oraciones sencillas pero fervientes, hablan más fuerte que las palabras. Esta es una fe vivida, no solo proclamada.
Encuestas recientes muestran que la población católica en Filipinas continúa creciendo. Con aproximadamente 93 millones de católicos, el país representa cerca del 75% de la población católica del Sudeste Asiático. Este crecimiento refleja no solo sólidas tradiciones religiosas, sino también una participación activa en la vida de la Iglesia, a través de la Misa de Gallo o Simbang Gabi, los programas parroquiales y la labor comunitaria. Estas prácticas siguen revitalizando la fe del pueblo y confirman la fuerte influencia de la Iglesia tanto en la vida religiosa como en la comunitaria.
En la primera lectura de hoy, tomada del libro del profeta Isaías, escuchamos la profecía de una señal que el mismo Señor dará:
“La virgen concebirá y dará a luz un hijo, y le pondrá por nombre Emmanuel”, que significa: Dios con nosotros.
La segunda lectura, tomada de la Carta de san Pablo a los Romanos, nos presenta a Pablo como siervo de Cristo Jesús. Con humildad y convicción, asume su identidad y misión al saludar a la comunidad cristiana de Roma.
En el Evangelio según san Mateo, se nos invita a reflexionar profundamente sobre el misterio de la Encarnación:
“Así fue como nació Jesucristo” (Mt 1,18). Mateo presenta la historia desde la perspectiva de José: un hombre de fe, de silencio y de obediencia. Un ángel se le aparece en sueños y le pide que reciba a María como su esposa, revelándole que el niño que ella lleva en su seno será llamado Emmanuel.
¿Qué enseñanzas importantes podemos extraer mientras nos preparamos para la venida del Mesías? Reflexionemos sobre cómo José y María enfrentaron sus roles, aparentemente imposibles, en la historia de la salvación. A pesar del miedo, la incertidumbre y el riesgo, respondieron con santidad y una confianza inquebrantable en Dios.
Primero, José y María estaban desposados. En la cultura judía del siglo primero, el desposorio no era simplemente un compromiso, sino la primera etapa del matrimonio. Romper ese vínculo era considerado adulterio. Cuando María fue hallada encinta, José tenía el derecho legal, según la Ley de Moisés, de denunciarla públicamente. Sin embargo, eligió la misericordia. Decidió rechazarla en secreto para proteger su dignidad y su vida. Fue mediante la intervención de Dios que José llegó a comprender el misterio divino que se desarrollaba ante él.
Segundo, el mensaje del ángel revela la identidad y la misión del niño. Concebido por obra del Espíritu Santo, el niño debe llamarse Jesús, que significa “Dios salva”. Él es el cumplimiento de la profecía de Isaías: el Emmanuel prometido, Dios que habita entre su pueblo.
Tercero, José obedece sin vacilar. Recibe a María como su esposa y acepta al niño como suyo. Al hacerlo, José se convierte en un modelo de discipulado fiel. Tanto José como María cooperan plenamente con el plan de Dios, mostrándonos lo que realmente significa confiar, entregarse y servir.
Cuarto, la primera Navidad no fue perfecta ni cómoda. Estuvo marcada por la incertidumbre, el sacrificio y la lucha. José eligió la misericordia en lugar de una aplicación rígida de la ley. Jesús nació en la humildad, no en el privilegio. Esto nos recuerda que Dios no entra en el mundo con poder o riqueza, sino con vulnerabilidad y amor. Él se encuentra entre los pobres, los sencillos y lo inesperado.
En el corazón del Evangelio de hoy está esta verdad: Dios nos creó para compartir su vida y su amor divinos. El nacimiento de Jesús es la expresión suprema de ese amor: un Dios que elige estar cerca, que decide habitar con su pueblo.
En este tiempo de Adviento, nuestra preparación para la Navidad no debe limitarse a los regalos, las decoraciones o las tradiciones. Se trata de la incansable búsqueda de Dios por su pueblo, de su deseo de reconciliarse con nosotros y de su anhelo de adoptarnos a cada uno como sus hijos amados.
Este Cuarto Domingo de Adviento nos invita a aquietar el corazón. Nos recuerda que Jesús está cerca. Esperamos con esperanza y alegría, seguros de que Dios viene a estar con nosotros: Emmanuel.
Que Dios nos bendiga a todos.
P. Arlon, OSA
Cebuano Language
Ang Diktar sa Kasingkasing: Ikaupat nga Domingo sa Adbiyento, Tuig A
- Isaias 7:10–14
- Salmo 24:1–2, 3–4, 5–6
- Roma 1:1–7
- Mateo 1:18–24
Karong adlawa gisaulog nato ang Ikaupat nga Domingo sa Adbiyento, Tuig A. Human sa hapit katloan ka tuig nga wala ko sa among panimalay, karon pa lang gyud ko nakaagi sa Misa de Gallo. Sulod sa siyam ka sunod-sunod nga adlaw, mobangon ko alas-2:30 sa kaadlawon aron magsaulog og sunod-sunod nga mga Misa sa nagkalain-laing kapilya palibot sa Parokya ni San Narciso sa Consolación, Cebu—gikan Disyembre 16 hangtod Disyembre 24.
Sa miaging tulo ka adlaw pa lang, mga tulo hangtod upat ka gatos ka magtutuo ang nagtigom sa gagmayng mga kapilya sa baryo. Nasaksihan ko ang ilang lawom nga pagtuo ug debosyon samtang nag-andam sila sa ilang mga kasingkasing alang sa pag-abot sa Pasko. Ang ilang mga sakripisyo—ang sayo nga pagbangon, ang taas nga mga lakaw, ang yano apan mainiton nga mga pag-ampo—mas makasulti pa kay sa mga pulong. Kini mao ang pagtuo nga ginabuhi, dili lamang ginasulti.
Nagpakita ang bag-ong mga survey nga padayon nga mitubo ang populasyon sa mga Katoliko sa Pilipinas. Uban sa tinag-an nga 93 ka milyon nga mga Katoliko, ang nasud naglangkob sa mga 75% sa Katolikong populasyon sa Timog-Silangang Asya. Kini nga pagtubo nagpakita dili lamang sa lig-on nga relihiyosong mga tradisyon kondili usab sa aktibong partisipasyon sa kinabuhi sa Simbahan—pinaagi sa Misa de Gallo o Simbang Gabi, mga programa sa parokya, ug mga buluhaton alang sa komunidad. Kining mga binuhatan nagpadayon sa pagpalig-on sa pagtuo sa katawhan ug nagpamatuod sa kusog nga impluwensya sa Simbahan sa relihiyoso ug komunal nga kinabuhi.
Sa unang pagbasa karon gikan sa Basahon ni Isaias, nadungog nato ang propesiya sa usa ka ilhanan nga ang Ginoo mismo ang mohatag: “Ang ulay manamkon ug manganak og usa ka anak nga lalaki, ug pagatawgon siya nga Emmanuel”—nga nagpasabot, Ang Dios uban kanato.
Ang ikaduhang pagbasa, gikan sa Sulat ni San Pablo ngadto sa mga taga-Roma, nagpailaila kang Pablo isip ulipon ni Cristo Jesus. Sa pagpaubos ug lig-on nga pagtuo, iyang gidawat ang iyang identidad ug misyon samtang mitimbaya siya sa Kristohanong komunidad sa Roma.
Sa Ebanghelyo sumala kang Mateo, gidapit kita sa lawom nga pagpamalandong sa misteryo sa Pagpakatawo. “Mao kini ang paagi sa pagkatawo ni Jesucristo” (Mt 1:18). Ipresentar ni Mateo ang istorya gikan sa panan-aw ni Jose—usa ka tawo sa pagtuo, kahilom, ug pagtuman. Usa ka anghel ang mitungha kang Jose sa usa ka damgo, nga nagmando kaniya sa pagdawat kang Maria isip iyang asawa ug nagpadayag nga ang bata nga iyang gidala pagatawgon nga Emmanuel.
Unsa man ang mga mahinungdanong leksyon nga atong makuha samtang nag-andam kita sa pag-abot sa Mesiyas? Pamalandongon nato kung giunsa pag-atubang ni Jose ug Maria ang ilang daw imposible nga mga papel sa kasaysayan sa kaluwasan. Bisan pa sa kahadlok, kawalay kasigurohan, ug risgo, mitubag sila uban sa pagkabalaan ug dili matarug nga pagsalig sa Dios.
Una, si Jose ug Maria nagpakig-enganyo. Sa kultura sa mga Judio sa unang siglo, ang pakig-enganyo dili lamang pasabot og engagement—kini mao na ang unang hugna sa kaminyoon. Ang pagbungkag niini giisip nga pakighilawas gawas sa kaminyoon. Sa dihang nasayran nga si Maria mabdos, adunay legal nga katungod si Jose sumala sa Balaod ni Moises nga ipakaulawan siya sa publiko. Apan iyang gipili ang kaluoy. Gituyo niya nga biyaan siya sa hilom nga paagi, aron mapanalipdan ang iyang dignidad ug kinabuhi. Pinaagi sa paghilabot sa Dios, nasabtan ni Jose ang balaang misteryo nga nagakahitabo sa iyang atubangan.
Ikaduha, ang mensahe sa anghel nagpadayag sa identidad ug misyon sa bata. Gitamnan sa Espiritu Santo, ang bata pagatawgon og Jesus, nga nagpasabot “Ang Yahweh nagluwas.” Siya ang katumanan sa propesiya ni Isaias—ang gisaad nga Emmanuel, ang Dios nga nagpuyo uban sa Iyang katawhan.
Ikatulo, mituman si Jose nga walay pagduhaduha. Iyang gidawat si Maria isip iyang asawa ug giangkon ang bata ingon nga iyang kaugalingon. Sa pagbuhat niini, nahimo si Jose nga hulagway sa matinud-anong pagkadisipulo. Si Jose ug Maria mitambayayong sa hingpit sa plano sa Dios, nga nagpakita kanato kung unsa gyud ang tinuod nga kahulogan sa pagsalig, pagpasakop, ug pag-alagad.
Ikaupat, ang unang Pasko dili hingpit ni komportable. Gimarkahan kini sa kawalay kasigurohan, sakripisyo, ug pakigbisog. Gipili ni Jose ang kaluoy kaysa sa istrikto nga balaod. Natawo si Jesus sa pagpaubos, dili sa pribilehiyo. Nagpahinumdom kini kanato nga ang Dios dili mosulod sa kalibutan sa gahum o bahandi, kondili sa pagkaluya ug gugma. Makaplagan Siya taliwala sa mga kabus, sa kasagaran, ug sa wala damha.
Sa kasingkasing sa Ebanghelyo karon anaa kining kamatuoran: Gibuhat kita sa Dios aron makigbahin sa Iyang balaang kinabuhi ug gugma. Ang pagkatawo ni Jesus mao ang labing hingpit nga pagpahayag nianang gugma—usa ka Dios nga nagpili nga magpaduol, mopuyo uban sa Iyang katawhan.
Niining panahona sa Adbiyento, ang atong pag-andam alang sa Pasko dili unta kutob sa mga gasa, dekorasyon, o tradisyon. Kini mahitungod sa walay kapoy nga pagpangita sa Dios sa Iyang katawhan, sa Iyang tinguha nga makig-uli kanato, ug sa Iyang handum nga dawaton ang matag usa kanato isip Iyang hinigugmang mga anak.
Kining Ikaupat nga Domingo sa Adbiyento nagdapit kanato sa pagpahilom sa atong mga kasingkasing. Nagpahinumdom kini kanato nga si Jesus duol na. Nagpaabot kita uban sa paglaum ug kalipay, masaligon nga ang Dios moanhi aron mag-uban kanato—Emmanuel.
Hinaot panalanginan kitang tanan sa Dios.
Fr. Arlon, OSA
